Soneto iti Peregrino a Kararua

Standard

(Nota Bene: Inyi-mail kaniak ni Santiago B. Villafania, maysa kadagiti kalaingan a mannaniw iti Pangasinan, no mabalinko kano nga ipatarus iti Ilokano daytoy a sonetona manipud iti Ingles. Inkarik nga aramid kalpasan ti spring break, ket ita nga aldaw, kalpasan ti vernal equinox ken ti bendision iti init/blessing of the sun, adtoy ngarud daytoy a patarus. Kuna ni Sonny nga addan nangipatarus iti aramidna ngem dina nagustuan. Sapay ta makitana ditoy ti rikor ti agipatarus–a paggaammok nga ammona met gapu ta maysa isuna a bilingual/trilingual writer–ken iti laksid daytoy a rikor ket magustuanna dagiti kalkulasion ken kompromiso nga inaramat daytoy numo.) 

 

SONETO ITI KARARUA A PEREGRINO 

Santiago Villafania

 

Translated into Ilokano by Aurelio S. Agcaoili,

Easter Sunday, April 12, 2009, Honolulu, Hawai’i

 

No ti init ket raniagan ti aldaw iti bigat

Ket adalem a sipnget agsanud a sitatakneng

Imdengam ti musika iti ere a mayibbat

Ta dimonto maipupok ti ling-ay ti aweng

 

No ti bigat ikayabna nabalitokan a paypayak

Ket ti zafiro a langit ket adalem kinaulimek

Iti panangmirat’ bambanag bussogem ragsak

Sagpaminsan laeng a padas tagainep a narnek

 

Dika mangigina ken liday peregrino nga ipatpateg

No ti lubong ket umsienna ti saad a nakurapay

Dumtengto ti panawen a dagiti matada agbisaleg

Ket kas dakatayo kastadanto met pannakapaay  

 

Kalawakang a konsa nga iti tapok agrupsa

No dagiti narayray nga aldawtayo agingga   


SONNET TO A PILGRIM SOUL

Santiago B. Villafania

When the sun gilds the sky in the morning

And deep darkness makes a noble retreat

O hear the music in the air fleeting

For you can never recapture the beat


When the morning spreads her warm golden wings

And the sapphire sky is wordlessly deep

Look yonder and feast with your eyes the things

Which you seldom see in your dreamful sleep


Don’t you feel forlorn beloved pilgrim

If the world will mind your lowly estate

A time will come when their eyes will grow dim

And they too will fall on our self-same fate


An empty shell to decay into dust

When our days in the sun come into the past

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s